Otobüslerde uzun ve uzak yolculuklar yaşadık.
Her insan mutlaka yaşamında otobüslerle herhangi bir yere gitmiştir. Görevim gereği uzun yıllar otobüslerle seyahat ettim. Yollculuklarımda soluk kent ışıklarının altında evlerinde oturan insanlar aklıma gelirdi nedense. Islak asfaltın sesi , yağmurun camlara dokunuşu beni daha da uzak yerlere götürürdü otobüsle beraber. Karadenize gidişimde ve tekrar dönüşümde mutlaka yağmur olurdu.Yağmur oralarda daha bir başka yağar. Daha bir zariftir yağmur karadenizde. Trabzon`dan her otobüse binişimde özellikle cam kenarında oturmayı tercih ettim. Özellikle haziran ayında akşam üzerileri yolculuğun o gizemli atmosferini yaşamak ayrı bir keyifti. Karadenizin üzerinde güneş batarken eğer şanslıysanız birde manzaraya yunuslar eklenince görüntü daha da muhteşem olur.
Yol boyunca her dönülen virajın arkasından yeni bir doğa harikasının çıkması, yeşil yamaçların ve karadenize özgü o deniz renginin güneşle beraber dalgalanması keyfine doyum olmaz bir senfoni sunar size. Ne yazık ki en son gittiğimde sahile yapılan otoban bu güzellikleri birbirinden kesin bir çizgi ile ayırmış. Yamaçlarda ki ağaçların bir an sizi kucaklayacakmış gibi duran dallarıda uzaklaşmış sizden....
Aslında uzak yolculukların en büyük handikaplarından birisi kiminle yolculuk yaptığınızdır. Yalnız yolculuk ediyorsanız yan koltuğa oturan kişiyle yolculuğun keyifli yada uzadıkça uzayan bir yolculuğa dönüşme ihtimali de vardır. Nedense yolculuklarda pek sohbet etmesini sevmem. Çevreyi izlemek beni daha çok mutlu eder.
Bir arkadaşım anlatmıştı: Kendisi Ağrı`dan gelirken yanına yaşlı bir adam oturmuş. Yolculuk uzun, Ağrı - Antalya arası neredeyse bir buçuk gün. Adam daha oturur oturmaz koltuğunu hafifçe arkaya yaslayıp
- Yolculuk nere hemşerim. Deyince, arkadaş hiç tereddüt etmeden cevaplamış:
- No Törkiş! No Törkiş!
..........
........
Bu yolculuklarda yeni arkadaşlıklar kurulur, adresler telefonlar alınır. Mutlaka görüşelim, buluşalım denilir. Yada "kesin bekliyorum ha, ne zaman istersen gel " denir ama nedense her yolculuğun sonunda unutulur. Belkide sigara paketlerinin üstüne yazılan o adresler veya telefonlar son sigara da içilip bir yol kenarına atılınca sadece kilometre taşlarına kalıyor bu arkadaşlıklar....