Koşsam ancak asma dalları tutar beni:
Her gece aynı tepeye çıkıyorum. Aşağıdan ılık bir rüzgar esiyor. Rüzgarın içinde kekik ve çam kokuları karışık. Koşmaya başlıyorum tepe aşağı. Bir kuş kadar hafifim ve ayaklarımın altındaki çimler rüzgarda o kadar güzel dansediyorlar ki. Kollarım iki yana açık hızla heyecanla koşuyorum, koşuyorum, ılık rüzgar göğsümü ve ciğerlerimi dolduruyor. Sanki kuş olmuşum bulutlarda koşuyorum. Dönüp bakıyorum arkama yolu yarılamamışım bile. Bir yerlere geç kaldığımı hissediyorum tekrar koşmaya başlıyorum içimde garip bir heyecanla..Uyanmadan ellerimle nerede olduğumu yokluyorum. Yataktayım. Hayırdır inşallah.