(Y o r u m s u z)

(Yarım kalmış öyküler için kilerden çıkardıklarım)
Ay karanlığı mavi bir gece,
Vuslata dönüyor yelkovan.
Dışarıda ısırgan bir rüzgar,
Yüzüme, ellerime düşüyor iğdenin kokusu.
Üşüyorum,bir yere yağmur yağıyor olmalı.
Şimşekler yırtıyor uzaklarda bulutları.
Üşüyorum,
dudaklarım titriyor,
Uzaktan silik mavi bir kentin ışıkları,
yakından kızıl kırmızı bir nehir gibi akıyor asfalt.
Y a v a ş e s i y o r r ü z g a r,Y a v a ş ş ş..

(kaynak:radikal /Emre ULAŞ)

Yılkı Atlarının Ardından
Zaman bir köy yolunda ilerleyen kamyonun ardından savrulup giden toz bulutu gibi bizi peşinden umarsız bir şekilde sürükleyip götürüyor. Bu hızlı savruluş esnasında her yaşadığımız geride acı yada tatlı bir etki bırakıyor. Özellikle kaybedişler ve onların acılarını hissetmek. Gün geçtikçe ağırlaşan özlenişler yaşatıyor insana. Yakın zamanlarda çok yakınımda ve çok sevdiğim dostlarımı kaybetmenin göz yaşlarını yaşadım. Necdet bacanağın o hep gülümseyen yüzünü gördüm giderken bile. Cansız bedeninde hala canlı gülümsemesi, platin saçları ve yumuk elleriyle halen telefonumda kayıtlı duran numarasıyla bile halen inanası gelmiyor insanın. Şimdi hep sevdiği yerlere en güzel yerden bakıyor, bir dağın eteklerinden ödemiş`e....
......
Yılkı atları yakınızda olsun. Rüzgarda savrulan yelelerine tutunun ve koyverin kendinizi dağların yamaçlarına....